Gwiazdy polskiego rocka

„Dziwny jest ten świat”.

Czesław Niemen uznawany jest za niekwestionowanego króla polskiej piosenki. Już sam jego pierwszy przebój – „Dziwny jest ten świat”, stał się prawdziwym młodzieżowym hymnem przełomu lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych i zagwarantował mu status legendy. Dziś przebój ten, obok „Dni, których nie znamy” Niemena, „Autobiografii” Perfectu i „Zegarmistrza Światła” Tadeusza Woźniaka, uważa się za najważniejszą polską piosenkę w historii muzyki rozrywkowej. Czesław Niemen to jednak nie tylko piosenki w rodzaju „Sen o Warszawie” czy „Pod Papugami”, ale również wybitny twórca ambitnej muzyki rockowej. To on w latach siedemdziesiątych zaszczepił w Polsce modę na rock progresywny, która rozprzestrzeniła się na takie zespoły jak SBB, Skaldowie, Budka Suflera czy zespół Tadeusza Woźniaka. Choć jego muzyce ze względu na sytuację polityczną trudno było podbić kraje zachodnie, do dziś uznawany jest za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli tego gatunku na kontynencie. Jego największym osiągnięciem w tej dziedzinie jest oczywiście słynny „Bema Pamięci Żałobny Rapsod” – osiemnastominutowe, epickie dzieło do wiersza Cypriana Kamila Norwida. Czesław Niemen zmarł w Warszawie w 2004 roku, w wieku sześćdziesięciu pięciu lat.

„Za ostatni grosz”.

Budka Suflera to najpopularniejszy obok Perfect polski zespół rockowy w latach osiemdziesiątych. Swoją pozycję zawdzięcza wyjątkowo licznym przebojom, spośród których najważniejsze to między innymi kompozycje „Jolka Jolka, pamiętasz?”, „Za ostatni grosz” i „Jest taki samotny dom”. Zespół rozpoczął swoją działalność jeszcze w latach siedemdziesiątych. Jego pierwsze dwie płyty, zawierające takie utwory jak „Cień wielkiej góry”, „Jest taki samotny dom” czy „Pieśń niepokorna” miały rozbudowany, niemal progresywny charakter. Później zespół zwrócił się w stronę mniej skomplikowanej muzyki, dzięki której do dziś ma status jednej z największych gwiazd rocka. Wśród wokalistów śpiewających z zespołem znajdują się Krzysztof Cugowski, Romuald Czystak, Felicjan Andrzejczak, a także Izabela Trojanowska i Urszula. Przez kilka lat w zespole występował też znany z Lady Pank gitarzysta Jan Borysewicz, który wywarł wpływ między innymi na takie piosenki jak „Nie wierz nigdy kobiecie”. Również współcześnie zespół nagrywa nowe przeboje. Płyty „Cisza”, „Nic nie boli tak, jak życie” i „Bal wszystkich świętych” odniosły równie wielki sukces, co najważniejsze wydawnictwa z lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych.

„Moja i twoja nadzieja”.

Zespół Hey pojawił się w okresie największych sukcesów muzyki grunge i rocka w ogóle, co w połączeniu z talentem kompozytorskim członków zespołu oraz głosem i charyzmą wokalistki – Kasi Nosowskiej, spowodowało trwające do dziś ogromne zainteresowanie tą grupą. Już pierwsza płyta Hey, zawierająca kompozycje takie jak „Teksański”, „Moja i twoja nadzieja” lub „Zazdrość”, osiągnęła ogromny sukces. Również piosenki z następnej płyty - „Ho”, „Misie”, „Ja sowa”, „O drugim policzku” i „Niekoniecznie o mężczyźnie”, do dziś grane są chętnie przez wszystkie stacje radiowe i stanowią obowiązkowy element wszystkich rockowych imprez. Trzecią z wielkich płyt „Hey” był kolejny enigmatycznie zatytułowany album - „?”, na którym znalazły się między innymi przeboje „Anioł”, „Prawda” i „List”. Następne płyty zespołu, z wyjątkiem „Hey” miały już lżejszy charakter. Obecnie wielką popularnością cieszy się album zawierający zapis zarejestrowanego na potrzeby MTV koncertu akustycznego grupy. Kasia Nosowska święci również triumfy solowe (piosenki takie jak „Jeśli wiesz co chcę powiedzieć”, „Milena”, „Zoil”, „Era retuszera”), a jej płyty cieszą się dużym uznaniem zarówno fanów Hey, jak i mniej rockowej muzyki.

„Wehikuł czasu”.

Dżem to bez wątpienia najpopularniejsza polska grupa przełomu lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych. Jego oparta głównie na bluesie muzyka z miejsca przypadła do gustu polskim miłośnikom rocka i grupa bardzo szybko zyskała sobie w naszym kraju status największej muzycznej gwiazdy swoich czasów. Jej pierwszym wielkim przebojem była oczywiście dwuznaczna piosenka „Czerwony jak cegła”, a także inne kultowe dziś kawałki, takie jak „Whiskey” i „Naiwne pytania”, za których tytuł uznawane są często słowa refrenu „W życiu piękne są tylko chwile”. Do nich dołączyły kolejne przeboje – między innymi „Wehikuł czasu”, „Paw”, „Mała aleja róż” i „Harley mój”. Początek lat dziewięćdziesiątych przyniósł z kolei takie piosenki jak „Sen o Wiktorii”, „Jak malowany ptak”, „Detox” i „List do M.”, która uważana jest za testament artystyczny Ryszarda Riedla. Wokalista przez wiele lat borykał się z nałogiem – był narkomanem, co powodowało wiele problemów w zespole i ostatecznie został z niego usunięty w 1994 roku. W tym samym roku również zmarł z powodu problemów z sercem, do których przyczyniły się właśnie narkotyki. Co roku w Tychach odbywa się festiwal bluesowy poświęcony pamięci artysty. Zespół kontynuuje karierę do dziś – najpierw nagrywał płyty i koncertował z Jackiem Dewódzkim, obecnie z Maciejem Balcarem.

„I love you” i „Chłopaki nie płaczą”.

Częstochowska grupa T. Love rozpoczynała swoja karierę jako kapela punkowa w latach osiemdziesiątych. W tym czasie pojawiły się dwie wydane w muzycznym podziemiu płyty. W roku 1990 zespół został reaktywowany, z jego oryginalnego składu pozostał jednak jedynie wokalista – Muniek Staszczyk. Grupa postawiła na łagodniejsze, rockowe brzmienie i chwytliwe piosenki, dzięki którym szybko zyskała wyjątkową popularność. Do największych przebojów grupy z początku lat dziewięćdziesiątych należą między innymi kawałki „King”, „Warszawa”, „X LO”, „I love you”, „Warszawa” i „Garaż”. Późniejsza twórczość zespołu to pasmo kolejnych sukcesów, na które złożyła się ogromna popularność piosenek takich jak „Ajrisz”, „Jest super” i „Stokrotka”. Grupa znana jest z dystansu, jaki ma do swojej twórczości, czego dowodem była choćby piosenka „Chłopaki nie płaczą”, utrzymana w konwencji parodii popularnych w tamtym okresie boysbandów. T. Love udanie miesza ze sobą różne gatunki muzyczne, sięgając zarówno po estetykę punka, jak i reggae. Wiele fragmentów tekstów piosenek zespołu na stałe weszło do języka polskiej kultury masowej. T. Love nieustannie cieszy się ogromną popularnością i do dziś nagrywa nowe płyty.

„ZCHN zbliża się” i „Całuj mnie”.

Zespół piersi powstał w 1984 roku z inicjatywy Pawła Kukiza – wokalisty grupy Aya RL, znanej z tak wielkich przebojów jak „Skóra” czy „Księżycowy krok”. Z miejsca zagwarantował sobie popularność swoim prześmiewczym podejściem do muzyki i tekstów – wykorzystywał między innymi socrealistyczne wiersze Tuwima, Brzechwy i Gałczyńskiego zawarte w książeczce „Wojsko idzie i śpiewa”, przeznaczonej dla chórów dziecięcych. W chwili wydania pierwszej płyty w 1992 roku miał już ugruntowaną pozycję jako jednej z najpopularniejszych punkowych kapel w naszym kraju. Debiutancki album przyniósł takie przeboje jak bluźnierczy „ZCHN zbliża się”, „Rezerwa”, „Kujawiak” czy „Idą chłopcy”, zaś kolejny między innymi słynną „Rodzinę słowem silną”. Piersi do dziś chętnie wykorzystują tradycyjne teksty i melodie, takie jak kolędy, piosenki wojskowe czy ludowe, okraszone punkowymi aranżacjami. Do takich należą choćby „Chodź tu miła” czy „Zośka”. Do klasyki muzycznej parodii przeszły też takie kawałki jak „Leżę” czy „My już są Amerykany”. Piersi chętnie sięgały też po covery – między innymi Black Sabbath i Scorpions, w humorystycznych, polskich wersjach językowych, Do największych przebojów grupy należą też piosenki „Maryna”, „Całuj mnie” oraz „O, Hela!”.